Wordt het niet eens tijd...

... dat onze Niels op zijn potje gaat...

Tot nu toe vonden we elk weekend wel een nieuwe reden om niet met de potjestraining te beginnen (te druk weekend, ziek, bij oma, mama niet thuis, naar de ardennen...) - en bleven we in de ijdele hoop dat hij misschien zelf op een dag de klik zou maken en spontaan zijn pamper zou laten. Niet dus.
Hij is deze week 2,5 jaar, dus nu moesten we er echt wel eens moeite voor gaan doen. In principe mag 't ventje binnen 2 weken naar school en zou hij dus eigenlijk al droog moeten zijn - nu, we wachten nog eventjes met school onder het motto "hij moet nog lang genoeg naar t school gaan".
Vandaar dit weekend dan toch de eerste pogingen: pamper uit, in de onderbroek rondlopen, op potje gaan zitten, op toilet gaan zitten, handjes wassen, poep met WC-papier afkuisen, nog eens handjes wassen, handjes afdrogen, nog eens op potje gaan zitten... Uuuuren ben ik ermee bezig geweest... Met als enig resultaat: 3 plasjes naast de pot en 0 plasjes in de pot... (Liesl houdt mooi de score bij ;-). Beetje frustrerend. Ook voor hem trouwens, want hij zegt zelf "Ob de gjond pipi daan, nie fjink hé".

Maar de volhouder wint, zeggen ze toch, dus we geven niet op. T is te zeggen, ik heb ze deze ochtend in de creche veel succes toegewenst en hoop dat er tegen dit weekend wat schot in de zaak zit ;-)

Lijm

Liesl is momenteel een beetje verslaafd aan knippen en plakken. Deze ochtend ben ik bijvoorbeeld met haar naar de dokter geweest (jawel, ze heeft een serieuze keelontsteking) en daar heeft ze ook de hele tijd zitten knippen... Toen Peter haar vorige week vroeg om wat inspiratie voor een verjaardagskado voor de mama, moest Liesl geen seconde aarzelen en flapte ze eruit "Misschien een lijm?"
Tja, Peter zal er weer goedkoop vanaf komen ;-)

Waar was Kathleen?

Vandaag de grote "papa-dochter dag". Liesl en papa gingen met de trein naar Antwerpen naar de nieuwe show van K3 kijken. Allemaal goed en wel verlopen: gezongen, gedanst, in de handen geklapt, gelachen voor de foto... tot bij het laatste liedje de cruciale vraag kwam: "Papa, waar is Kathleen?" Het hele gedoe van de dramatische split van K3 en van "K2 zoekt K3" is dus voor een 4-jarige compleet onopgemerkt voorbijgegaan. Maar goed ook!