Wordt het niet eens tijd...

... dat onze Niels op zijn potje gaat...

Tot nu toe vonden we elk weekend wel een nieuwe reden om niet met de potjestraining te beginnen (te druk weekend, ziek, bij oma, mama niet thuis, naar de ardennen...) - en bleven we in de ijdele hoop dat hij misschien zelf op een dag de klik zou maken en spontaan zijn pamper zou laten. Niet dus.
Hij is deze week 2,5 jaar, dus nu moesten we er echt wel eens moeite voor gaan doen. In principe mag 't ventje binnen 2 weken naar school en zou hij dus eigenlijk al droog moeten zijn - nu, we wachten nog eventjes met school onder het motto "hij moet nog lang genoeg naar t school gaan".
Vandaar dit weekend dan toch de eerste pogingen: pamper uit, in de onderbroek rondlopen, op potje gaan zitten, op toilet gaan zitten, handjes wassen, poep met WC-papier afkuisen, nog eens handjes wassen, handjes afdrogen, nog eens op potje gaan zitten... Uuuuren ben ik ermee bezig geweest... Met als enig resultaat: 3 plasjes naast de pot en 0 plasjes in de pot... (Liesl houdt mooi de score bij ;-). Beetje frustrerend. Ook voor hem trouwens, want hij zegt zelf "Ob de gjond pipi daan, nie fjink hé".

Maar de volhouder wint, zeggen ze toch, dus we geven niet op. T is te zeggen, ik heb ze deze ochtend in de creche veel succes toegewenst en hoop dat er tegen dit weekend wat schot in de zaak zit ;-)